کلام کرمانجی

وناو واي ژور

چند کلامک له باره خئه

سا بوئنن لدو گپ بفکرن

ادامه نوشته

چند کلامک ژی ژه جعفر قلی

یه نگی جه وانی یی چوومه چیای شایجیانی


له وی مات وحیرانووم یه زکه تمه گومانی


***



کانی له وی ره وانن ، گول و گیا نه موودار


بینی چادر نشینان شوون وشوون لی به رقه دار


***



کیفی و گور و پلنگ وهشو تیرن له پیکار


قودره تی په روه ردگا ر زه هه رکودنا شکار


***



قا چیا کیمیایه به رفی له وی ده وایه


یه وسرفی په روره ردگار سه واشاه و گه دایه


***



چی بیژم سی شایجیانی ، شایان، شاهی جهانه


یه و وه به رفو بارانه ، وه کانی نه ره وانه


***



چی چوکو جی قه ره میغ مه رخ وشیلان تی دانه


ژه بینی گول وآنوخ آده م ده وی م


***



چیا ناوی میناوی سه رفه راز ونا قدار


تو که س ناوی مینامی له وی مه ستو هووشیار

داییک

بلند به‌ژنا له سه‌ر چئ‌نگئ چيانێ
ئازێز داييكێ، غه‌ريبا ناڤ ديانێ

تو دایيكا هه‌رچئ ئه‌رمان هه‌رچئ ده‌نگێ
له‌ڤا ده‌ريايئ وه تووفان نه‌هه‌نگێ

هه‌دوورا هه‌رچئ داييكئ بايدا لاوێ
ئارئ پاك مای ژه زه‌رتشت ئه‌لاوێ

داييك هێلێن وه‌تالێ دڵ وه ئارێ
له هه‌ر‌چئ فه‌سلی بئ باران ده‌بارێ

داييك رووناهيا چاڤئ‌نه پايێ
تو ئاخر به‌رگا ژه ديرووكئ مايێ

داييك ئالا وه‌ به‌ژن هين وه پئ يێ
سا هه رچئ داييك چاڤ له رئ تو رئيێ

بڵورێن داييك ئيرو دڵ وه ژانن
بڵورێن هيلكێ وه تال بزانن

بروسكا ئاسمان هيجاندئ دززين
گوريفا سه‌وري ته داييك سا خوه زين

داييك ئشكه‌ستئ مه‌رخا فه‌ك وه خوينێ
نه‌قلئ لاچينێ له حه‌بسئ ده‌خويينێ

داييك وه ده‌رد بئ‌ويژ خانئ كه‌لميشێ
له‌ڤا يوردئ غه‌ريب فكرئ مه بكشێ

له ناو ده‌نگي برينه هه‌ر چئ به‌خشێ
ناڤێ ته ئه‌ز ده‌بيم ئازيز وه ره‌فشێ

داييك ئه‌رمان ده‌بين ئه‌رمان ديسا تئ
چيايئ گوڵ لئ بوي خه‌رمان ديسا تئ

داييك وه پئ بمێن رئ ئاڤره‌شێن كه
كوراسێ يووسوفي هانين تو بێن كه

وه لات ساته را كه‌نعانه ئازێز جان
چاڤئ گيشتئ ويدا پانه ئازێز جان

وه‌ره رئ‌كووچئ وه‌ندا بووی وه رئ كه
چيان ژه رئ هلێن هێلێنئ چئ كه

هێلێنئ قه‌وسئ له مێڤان وه به‌هار كه
وه ره ره‌فشئ زه‌مينئ له مه پار كه

مئثله نه کرمانجی

ژَ اَسبِِ خَلکِ گَرِ زو داکَوي
از اسب ديگران بايد زود پياده شد .

ژَ اِش طِم ، اَو دَوِ نُوَ ناوَ
من از آسياب مي آيم ، او مي گويد نوبت نيست .

ژِن که بَلانَه ، تو مال بِ بَلا نَوَ
زن که بلاست اما هيچ خانه اي بي بلا باشد .

کر ، مَگر ژَ زِرُّوَ گَرِ وَ زِکِ خَه دا لِه خي
چاقو مگر از طلا بود بايد به شکم خود بزني .

بِطِرس ژَ آرِ بِ تُتُون
از آتش بي دود بترس .

بَق وَآوِِّ چاق ناوَ
قورباغه با آب چاق نمي شود .

با خَدِ خِزان بِدَ گُرِّ وَ
بگذار خداوند فرزند بدهد کچل باشد .

با دار هَوَ بَلک و باش بِرِژَ
بگذار درخت باشد برگ و سر شاخه اش بريزد .

تا نان جِه نَه خوي ، قَدرِ نان گَنِم نِزاني
تا نان جو نخوري ارزش نان گندم را نمي داني .

پيواز آوِّرويِ مالانَه ، يه خانيان دالانَه
پياز آبروي خانه هاست ، مال خانه هم ايوان اوست .

دَوَّ گِرَ ، بار ِوي ژِ گِرَ
شتر بزرگ است بارش هم بيشتر است .

دينُ بِرَو که جايل هات
ديوانه فرار کن که جوان آمد .

کوردستان مه

 

 

روئک بوو له کوردستانه نمازه عشق بوخیننه

 

جان فدای خئه کل کرمانجان

و ناوه ته خداوند ناوک شیرین مینا قند

ناوک شیرین وگران ناوک شیرین مینا جان

ناوه ته چاره سازه بی اه و بی گدازه

چند كلامك ل باره زمانه كرمانجي

 زمانه کرمانجی

ژه هزاز سال پر ژه باوکالان و دیان

نیکا سامه مایه زمانه کیانیان

وختا ضحاکی نامرد وه خلکه جور ده کر

کاوه وه وی زمانا فریدون اخور کر

وختا کتاوه زردتشت خلکه وه دکر دگرت

هر خطک وی نور کو سا دینه رابو او گت

ژه دو ایلغاره مغول ژه دو هزاره خوینی

مه رفشا خه، نا ویته ته هین له سر زمینی

ته و دل داد اگرتن ، رد کرن سینه سینه

له کاغه ذ ننویسین باران تر که هلینه

له گپه ته پیدایه چه له سری مه ره تو

که چک سلاتان دزییو داییک وه روی و دویو

له هر دره بونی وه مه را هیی حوال

وه بلوره شوینو ، دایک هیلانک اتال

دلی مه دیسا ژنیان در دخه کله زویر کر

سا چه خون گخ بران گه زمانه خو ژه بیرکر

وا زمانی وه ری جه مایه ژه ماد و آریا

دلی مه پرو ه شفته له وی ن کونه وه تا

دستی خه هون وه هو دن زمانی خه دا گرن

وا فر هن گا گرانه دیسا نکون هل گرن

نومده مه واه که تالاش بکنی جاره

تا پایزه له سر وی گت دیسا بگینه باره

و ناوئ وائ ژور

لئ وی زمانا کاری خه شروع دکم تا وا کارئ من مرحمک بوو سا بئن درییای فرهنگ مه کرمانجان.بوو که و  همراتیئ و بران وخنکنه گر بگیننه نتیجک گر.

جان فدایه کل کرمانجان دومان.